Historia Parafii 1870 wioska Sopot należała do parafii oliwskiej. Tego roku katolicy sopoccy postanowili wybudować kaplicę za cenę 1 748 talarów. Nową kaplicę poświęcił ks.Schwemiński, proboszcz parafii oliwskiej. Głównym fundatorem kaplicy pod wezwaniem NMP Wniebowziętej (dodano później tytuł św. Andrzeja Boboli) był miejscowy kupiec Mehlman. Kaplica mogła pomieścić około 150 osób. 1897 ponieważ wkrótce kaplica okazała się za mała, by zaspokoić potrzeby rosnącej szybko liczby katolików, powstało Katolickie Stowarzyszenie Budowy Kościoła. Stowarzyszenie zbierało fundusze organizując bazary, loterie i podobne imprezy. 1900 za sumę 68 000 marek Stowarzyszenie zakupiło plac przy dzisiejszej ulicy T. Kościuszki pod budowę nowego kościoła. Na ogólną liczbę około 10 000 mieszkańców Sopotu, katolików było dokładnie 4 293. 1901 powstał lokalny wikariat. Opiekunem wikariatu został mianowany przez Kurię Biskupią w Pelplinie ks. dr Konstanty Kreft. Nowomianowany kurator gorliwie zabrał się do opracowania planu budowy i wyposażenia kościoła. Warto tutaj wspomnieć, że ks. Konstanty Kreft w czasie drugiej wojny światowej został zamordowany w obozie koncentracyjnym w Sztutowie. 1902 20 lutego Kuria pelplińska wydała zgodę na zbudowanie tymczasowego kościoła. 1902 21 grudnia poświęcono nasz parafialny kościół nadając mu tytuł NMP Wniebowziętej "Gwiazda Morza" ( właściwie budynku domu przyszłego domu parafialnego, gdyż kościół miał być zbudowany później). W tym roku sprowadzono 3 dzwony z Apoldy ważące łącznie 3 200 kg za cenę 7 500 marek., organy firmy Saher z Frankfurtu i ołtarze z drewnianymi rzeźbami z Monachium. 1909 Zbudowano plebanię przy kościele. 1911 1 kwietnia Kuria Biskupia zamieniła kurację sopocką w parafię. Pierwszym proboszczem został ks. Arthur Schulz. 1914 podczas I wojny światowej władze niemieckie zabrały na cele wojenne dwa dzwony. Parafia później, po zakończonej wojnie zakupiła nowe dzwony. 1915 do parafii przybyły siostry elżbietanki (9 sióstr), którym małżonkowie Laskowscy odstąpili dwupiętrową kamienicę przy dzisiejszej ulicy Westerplatte, gdzie obecnie mieści się Przychodnia Zdrowia. Siostry zajęły się głównie pracą charytatywną w parafii, prowadziły przedszkole, zajmowały się chorymi i ubogimi. Po wojnie władze komunistyczne usunęły siostry i zabrały budynek, który został zwrócony siostrom dopiero w 1990 r. 1920 dokupiono obszar o powierzchni 25 tys. m2 przy obecnej ulicy Malczewskiego na powiększenie istniejącego Cmentarza Katolickiego. 1927 w starej części cmentarza w miejscu drewnianej wybudowano murowaną kaplicę cmentarną, a pod kaplicą - kostnicę. Na pograniczu nowego i starego cmentarza postawiono portal a za nim figurę Matki Bożej. 1931 podwyższono wieżę kościoła o 2 metry, gdyż okazała się za niska na zakupione dzwony w 1924 roku. W tym samym roku zbudowano murowany dom dla grabarza służący dzisiaj jako plebania parafii Najświętszego Serca Jezusowego. Postawiono także dwie kapliczki w stylu romańskim Matki Bożej u wylotu ulic Malczewskiego i Alei Niepodległości. 1932 Stowarzyszenie Katolickie przy poparciu Policji Budowlanej wybudowało dom parafialny przy ulicy Chopina 16a, w którym odbywały się zebrania Stowarzyszenia oraz katechizacja dzieci. 1938 Wyodrębniono z parafii kurację św. Michała. 1945 Po drugiej wojnie światowej władze PRL zarządziły na terenach wyzwolonych spod zarządu niemieckiego likwidację majątku kościelnego na rzecz skarbu państwa. Użyto przy tym pretekstu, że likwidowany majątek był własnością niemiecką, a przecież zabrano między innymi Dom Polski. Zapomniano przy tym, że znaczny procent katolików w Sopocie stanowili Polacy. 1946 Wydzielono z naszej parafii parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa. 1946 W domu parafialnym poświęcono kuchnię Świętego Antoniego. 1947 Powstała parafia Świętego Jerzego, której proboszczem został ks. mgr Paweł Matulewicz. 1945- 1950 Za ofiary złożone przez parafian wyremontowano i unowocześniono kościół, plebanię, dom parafialny oraz teren cmentarza. W domu parafialnym poświęcono kaplicę, która od lat sześćdziesiątych służyła duszpasterstwu akademickiemu.